Nieuw activistisch elan

uit: Renate van der Zee. Actie! Kunstbeeld. nr 11 2012. p34-43.

[Flarden uit het artikel]
– maatschappelijk betrokken kunst staat erg in de belangstelling
– niet alleen kritiek leveren of spiegel voorhouden, maar tastbare veranderingen teweeg brengen
– Alain Bieber ‘Art & Agenda: Political Art and Activism‘ (2011). Kunstenaars stellen zich op als journalist, onderzoeker, stadsplanner, ooggetuige, … Projecten met alternatieven terwijl ze sociale, politieke en economische misstanden onder vuur nemen.
– Dadaisten, Surrealisten, Futuristen. enkel commentaar, geen alternatief
– Grote idealen zijn er niet meer [?]. Wel is er een nieuw activistisch elan en een behoefte om zich te binden. De Occupy-beweging en kleinschalige initiatieven, zoals guerrilla gardening, en hulpprojectjes die particulieren op eigen beweging in ontwikkelingslanden opzetten en groeiende maatschappelijke betrokkenheid onder kunstenaars.
– Geen grote wereld verbeterende idealen, maar tastbare resultaten
– Rene Boomkens ‘De Nieuwe Wanorde. Globalisering en het einde van de maakbare samenleving‘ (2006) … dit nieuwe engagement gaat vaak niet ‘over vooruitgang maar over het verlangen naar en het recht op alledaags geluk’.
– Door nieuwe media, Twitter, Facebook, kunnen de kleine initiatieven toch een groot bereik hebben
– bijv: Marjetica Potrc (sloppenwijken Caracas): Roland Roos (Free Repair): Joh Rubin, Dawn Weleski (Conflict Kitchen): Jennifer Karady (Stories from Iraq and Afganistan): The Yes Men (Dow Chemical): Jonas Staal (De Geert Wilders Werken): Jeanne van Heeswijk (Afrikaanderbuurt o.a. wijkatelier, wijkkeuken, taartenwinkel): Koolhaas en Urhahn (Favela Painting)
– JvHeeswijk: ‘Het gaat mij niet op het oplossen van problemen, maar om vragen te stellen en proberen uit te vinden welke mogelijkheden er zijn om tot veranderingen te komen. Ik ben in die samenleving aan het wrikken en schuiven in de hoop dat die zich hervormt, zodat meer mensen grip krijgen op een gebied. Ik wil iets in beweging krijgen, maar voor veel mensen is het niet vanzelfsprekend iets anders te proberen.’
– Urhahn: ‘We zien zo’n proces als een aanzet tot verandering … Die schilderingen zijn een katalysator voor verandering. En dat werkt.’

The Yes Men – DOW Chemicals

Favela painting – Rio de Janeiro – Urhahn

Vd Zee eindigt met een anticlimax en het onderuit halen van haar betoog door te stellen dat het misschien allemaal niet werkt en te opperen dat het mogelijk alleen de kunstenaar zelf is die vervulling vind. Jammer om het zo open te gooien, interessanter om stelling te nemen, kiezen kan ik zelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s