RJ 4: BAVO, de tegenpartij

BAVO is een kunstenaarscollectief dat zich via het geschreven en gesproken woord mengt in het publiek. Je zou een geschreven manuscript van hun hand dan ook als een kunstwerk kunnen beschouwen, net als traditionele uitingen zoals een schilderij of sculptuur. Het manuscript (of aanzet daartoe, zoals ze het zelf stellen) dat ik lees stelt het Rotterdamse politieke beleid ter discussie, draagt argumenten aan waarom het beleid niet deugd en biedt ook een tegen oplossing. Misschien is het de kracht van een beeldend kunstenaar om dit alles in één beeld samen te vatten in plaats van een uitgebreid manuscript, maar dat is een andere, zeer interessante, discussie waar ik hier niet verder op in ga.

Zoals ik bij aanvang van het iLab in een discussie als aangaf, heb ik mijn twijfels over het mogelijke succes van inzetten het gedachtegoed van Florida door en voor de stad Rotterdam. Waarom zouden we hiermee de grote werkloosheid die er heerst oplossen? De hoge werkloosheid zie ik als een probleem dat aangepakt moet worden. Het importeren van een creatieve klasse is niet de route. Natuurlijk zijn er mogelijkheden en (kleinschalige) successen te behalen wanneer er meer creatieveling naar Rotterdam komen maar de directe relatie is nihil. BAVO ziet al helemaal geen relatie.

De kennis en kunden van de Rotterdamse werklozen sluiten niet aan bij de eisen die de creatieve industrie stelt aan haar werknemers. Zeker niet bij een creatieve industrie die volgens BAVO een verbasterde omschrijving is van de hoger opgeleiden. Volgens het UWV is de werkloosheid in Rotterdam 9,4% ten opzichte van 5,9% voor heel Nederland (Juni 2012)[1]. In Rotterdam betekend dit dat er bijna 40.000 mensen op zoek zijn naar een baan. Een ruime meerderheid hiervan heeft geen of een lage opleiding. 48% van de openstaande vacatures valt binnen de technische- en industrieberoepen. Creatieve beroepen worden in de grafieken van het UWV niet als aparte categorie gemeten.

BAVO gaat verder in op aanwezigheid in de stad Rotterdam van de kenmerken die Florida noemt. Ikzelf sta ook zeer kritisch tegenover de aanwezigheid, over beter gesteld afwezigheid, hiervan in Rotterdam.

Florida introduceert in zijn ondertitel twee belangrijke variabelen van een succesvolle stad: ‘gays’ en ‘rock concerts’. Hij stelt dat de aanwezigheid van beiden en positieve graadmeter is voor een succesvolle stad. Florida relateert de aanwezigheid van homos aan tolerantie en rockconcerten aan vertier.

Ten aanzien van het eerste kenmerk staat Amsterdam al sinds mensenheugenis op nummer 1 in Nederland als ‘homostad’. Amsterdam heeft het eerste homomonument ter wereld (1987), organiseerde de World Gay Games (1998), sloot het eerste homohuwelijk ter wereld (2001) en heeft de jaarlijkse Gay Pride[2]. Maar bovenal de meeste homo-specifieke uitgaansgelegenheden.

Ondanks dat Rotterdam in 2006 was uitgeroepen tot homostad van Nederland en het de Eurogames 2011 organiseerde wil het hier niet echt vlotten met de acceptatie van homos. Volgens de Gay Krant wonen er in Rotterdam naar schatting 60.000 homo’s en lesbo’s. De krant schrijft ‘[…] teveel van hen voelen zich onveilig in hun directe woonomgeving en hebben het gevoel gediscrimineerd te worden vanwege hun seksuele identiteit’[3].

In mijn eigen beleving is de overeenkomst tussen een homofiele wereld (met alle vooroordelen die er leven) en die van de ruige zeebonk uit de Rotterdamse haven, zoals de wijk Katendrecht op Zuid zich profileert, ver te zoeken.

De tweede pijler van Florida is ‘rock concerts’. Als we rockconcerten wat breder bekijken als het totaal aan podiumkunsten staat Rotterdam op de vierde plaats met 671 uitvoeringen in 2011. Ter vergelijking, Amsterdam staat op eenzame hoogte met 2224[4].

Kortom, als de belangrijkste pijlers van Florida de ‘gays’ en rock concerts’ zijn, en Rotterdam verbindt zich aan de theorieën van Florida, dan is dit beleid van Rotterdam gedoemd te mislukken. Zeker als dit als oplossing word gezien voor de hoge werkloosheid. Hierin ben ik volledig eens met BAVO. Hun tegenvoorstel voor het oplossen van de werkloosheid om de gratis kluswoningen aan de ‘huidige bewoners van de probleembuurten te schenken’ is interessant om uit te proberen.

De creatieve industrie kan echter wel degelijk een plek hebben in Rotterdam maar dan zal er op veel meer terreinen dan enkel het economisch beroepsmatige aspect van de creatieveling heel hard gewerkt moeten worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s