Ranciere 4: is deze kunst goed of slecht?

’t blijft boeiend ook al kregen we voor de derde maal de 3 regimes uitgelegd. Plato’s gedachten met strikte scheiding tussen goed en slecht, een ambachtsman die een schoen maakt en een ‘ambachtsman’ die theather schrijft/speelt blijft interessant. De eerste is WAAR, de tweede ONWAAR, daarmee is de 2e gevaarlijk voor de polis. Het doorpraten over de invloed en zienswijze passende bij de 3 regimes op hoe je kunst maakt, ervaart en bekritiseerd is erg verhelderend.

1 Esthetisch regime van Beelden (Plato): Ambacht (schoen) is goed, Kunst die niet ten dienste staat van het produktieproces en/of de zittende elite is schijn, onwaar, gevaarlijk en slecht. Het oordeel over deze vorm van kunst is dus heel simpel te maken. Iets is goed of slecht, meer smaken zijn er niet.

2 Representatieve of poëtische regime van kunsten (Aristoteles): In dit regime gaat het om de ‘gepastheid’ van de kunst. Vorm en Inhoud worden i.t.t. bij het 1e regime losser met elkaar verbonden, maar zijn nog steeds verbonden. Kunst is dan ook niet goed of slecht, maar geschikt of ongeschikt op dat moment in de tijd, op dit plek, bij dat verhaal dat de maker wil vertellen. Kunst wordt nog steeds (mede) beoordeeld op de weergave en esthetica. De belangrijkheid van vorm blijkt uit onze maatschappij waarin we sommige vormen niet accepteren. Zo is het hakenkruis verboden in Duitsland (in een heleboel andere landen niet) en is het afbeelden van kinderporno in Nederland verboden (geheel logisch vind ik).

Friedrich von Schiller (1759-1805)

3 Esthetische regime van de Kunsten (Vico, Cervantes, Schiller): Ook is de lineaire opeenvolging van de regimes niet zo strak als het hier wordt geschetst is dit het meeste recente regime. Hier zijn politiek (inhoud) en esthetica (vorm) geheel los van elkaar. De kunstenaar stelt zelf de grenzen, de wet, op zonder dit zelf bewust te doen. Kunst is dan autonoom. Het beoordelen van kunst in termen van kwaliteit is dan ook heel lastig. Daarom dat de ‘politiek’  alles kwantificeerd: dit kunst werk is duurder, wordt in het museum meer bezocht en is dus beter.
Het gevaar dat alles kunst is (kan zijn) en kunst alles (het leven) is, is dat het onderscheid tussen niet kunst en wel kunst moeilijk is aan te brengen en soms voor de bezoeker/passant niet aan te geven. Kunst die zo autonoom is dat het enkel met uitleg (een bordje of gesproken) begrepen kan worden is (misschien) zijn doel voorbij geschoten. Hierbij bevind het kunstwerk zich ergens of de geleidende schaal tussen het SUBLIEME kunstwerk, wat zo superieur is dat niet niemand het herkent als kunst en RELATIONAL ART dat door de alledaagse verschijnings vorm (geef mensen een hand op straat) ook niet als kunst wordt (h)erkent.

Een mooie die me bijblijft. Wat doet een Kunstenaar?: Kunstenaars fantaseren over andere manieren van leven en geven dit vorm
Of zoals ik later in Shock Art lees: Kunst vertelt je dingen waarvan je niet weet dat je ze moet weten, totdat je ze eenmaal weet (Peter Schjeldahl)

Ook interessant in deze context is een artikel in het NRC (B.Hulsman, 3nov2011) met als sub-opening ‘het ambacht is terug’. Waarbij het over architecten (kunstenaar?) gaat die het handwerk (bewust mooie detailleringen) weer inzetten om prettig te wonen te realiseren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s